Van jongs af aan was er de behoefte te creeëren. Zakgeld werd besteed aan materiaal om m'n kamertje gezellig te kunnen maken. M'n oudste broer gaf me bij de verbouwing van z'n huis een restje plafondplaat van heracliet. ‘Hier, daar kan jij vast wel wat mee.’ Deze uitspraak loopt als een rode draad door mijn leven: het uitgangspunt dat je overal iets (positiefs) mee kunt doen en maken.

Dezelfde broer adviseerde me naar de kunstacademie te gaan. In die tijd paste dat niet bij mijn wereldbeeld en ik werd kleuterleidster. Later, inmiddels moeder van vier kinderen, kreeg ik alle gelegenheid mijn creativiteit te gebruiken. Er werd zelf kleding ontworpen, hoewel ik daar nooit les in kreeg. Er werd genaaid, gebreid, gehaakt, gezaagd, getimmerd, geverfd en geschilderd. Zo ‘versierde’ ik mijn kinderen, mijn huis en mijn eten. Maar toen veranderde er iets. Ik liep twee keer een whiplash op. Er ontstond een vraag die ik nog dagelijks gebruik: Wat kan ik hier mee? Naaien en breien ging niet meer. Het resultaat is dat ik me de laatste tien jaar bezig ben gaan houden met o.a tekenen en schilderen op het platte vlak. Kort geleden ben ik me ook weer met het maken van leuke creaties met textiel gaan bezighouden. En ook de breimachines zullen in de toekomst weer een rol gaan spelen...

In 2006 was mijn eigen werk te zien op de expositie
'Je Leven Spelen'.

Klik hier voor een impressie.